NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Poprzednio...
Kocham cię, Jocasto MacKenzie.
Może świat się zmienia...
ale to nigdy nie przeminie.
Muszę przesłać wiadomość Murtaghowi.
Jeśli go ostrzeżemy, to może przekona swych ludzi do odwrotu.
Dostarczę wiadomość Murtaghowi.
Nie możesz wygrać. I nie wygrasz.
Karty historii są zapisane.
Więc będę walczyć.
Jesteś w milicji?
Przyszedłem was ostrzec przed Tryonem.
Więc jesteś zdrajcą.
Zwolniłem cię z przysięgi.
Nigdy nie zdradzę twej matki,
nieważne, kto prosi.
Murtagh.
Roger?
Bree...
UNIWERSYTET OXFORDZKI ROK 1969
Bez obaw, to nie jest sprawa życia lub śmierci.
To tylko czerwony długopis.
A może jednak, panie Jones?
Słucham?
Czy to jest sprawa życia lub śmierci?
Nie sądzę.
Tak się zastanawiam,
co to znaczy,
gdy piszemy, że ktoś „w końcu zakopał topór wojenny”?
Wiemy wszyscy, że oznacza to zawarcie pokoju,
ale czy powie mi pan,
po co ktoś miałby się trudzić i naprawdę go zakopywać?
Może lepiej już pan pójdzie.
Chyba że ma pan dla nas jakieś ostatnie słowa przed wyjściem?
„Przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem”.
Niezupełnie o to mi chodziło, panie Morgan.
I to nie były ostatnie słowa Cezara,
choć spotkał go tragiczny los.
Proszę zostać, Jones.
Chciałem wiedzieć, czy się ze mną zgadzacie.
Bo wierzę, że to jest sprawa życia lub śmierci.
Wasze eseje o słynnych ostatnich słowach nie zachwyciły mnie.
Chciałem, żebyście naprawdę pomyśleli, dlaczego ludzie je wypowiadają.
I być może
zastanowili się, jakie mogłyby być wasze ostatnie słowa.
Jakie to ma znaczenie?
To zajęcia z historii, a nie kreatywnego pisania.
Ludzie żyją i umierają według swoich słów.
To one kształtują ich myśli i czyny.
Często definiują nas samych.
Jak kule. Raz wystrzelonych nie da się zatrzymać.
Mają wpływ, więc dobierajcie je rozważnie.
Niech będą istotne.
A wasze życie ich warte.
Zwłaszcza ostatnie słowa, które po nas pozostaną.
Jakie będą pana?
„W chwili śmierci proszę cię, Panie,
by moi studenci konstruowali logiczne wywody...
poparte dowodami i zapisane czytelnym pismem. Amen”.
A tak poważnie?
Może...
„Historia może o mnie zapomnieć,
jeśli me słowa i czyny będą
zapamiętane przez tych, których kocham”.
To wszystko na dziś.
Do zobaczenia za tydzień.
Przyszłaś za wcześnie.
Nie mogłam się oprzeć, by zobaczyć cię w akcji.
I jeśli chcemy zdążyć na Napad na ekspres,
musimy się sprężać.
Na pewno masz ochotę na maraton niemego kina?
- Czy tylko się ze mną droczysz? - W sumie tak.
Ale ty wytrzymałeś cały wykład o podwieszanych mostach,
więc muszę być fair.
To naprawdę byłyby twoje ostatnie słowa?
Zaśpiewaj mi pieśń
O dziewczęciu, którego już nie ma
Czy tym dziewczęciem
Mogę być ja?
Wesoła dusza
Pożeglowała pewnego dnia
Przez morza
Do Skye
Bałwany i bryza
Wyspy i morza
Góry deszczu i słońca
Wszystko, co było dobre
Wszystko, co sprawiedliwe
Wszystko, co moje
Przeminęło
Zaśpiewaj mi pieśń
O dziewczęciu, którego już nie ma
Czy tym dziewczęciem
Mogę być ja?
Wesoła dusza
Pożeglowała pewnego dnia
Przez morza
Do Skye
„Odetnij go”.
„On oddycha!”
„Muszę udrożnić drogi oddechowe”.
„Rogerze, słyszysz mnie? To ja, Brianna”.
„Żyjesz. Jesteś cały. Wszystko dobrze”.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Wygląda dobrze. Gardło ładnie się goi.
Blizna blednie.
Jak się czujesz?
Naprawdę powinieneś spróbować mówić.
Początkowo możesz mieć chrapliwy głos, ale to normalne.
Może spróbuj szeptać?
No cóż,
wiedz tylko, że będę uczyć Jema mówić „spodnie” i „buty”.
Ale nie „galoty” i „laczki”.
Komunikacja jest w 70% niewerbalna.
Po co nam więc słowa?
Możemy udawać, że jesteśmy w niemym filmie,
które lubiliśmy oglądać w Oxfordzie i na Kenmore Square.
Lord John przyniósł mnóstwo książek i podarunków.
Może wpadłbyś się z nim zobaczyć?
Dobrze. Pójdę z tobą.
Tchórz, jakby na to nie spojrzeć...
„Mamy tu jeszcze jednego, pułkowniku. Złapaliśmy go przy strumieniu”.
„Niech dołączy do pozostałych jeńców”.
„Co mamy z nimi zrobić, Ekscelencjo?”
„Wybrać trzech
i powiesić dla przykładu”.
„Niech Pan ocali wasze dusze”.
Moja współlokatorka z MIT, Gayle,
miała chłopaka, który był w Wietnamie.
Nie znałam go zbyt dobrze, ale...
Po jego powrocie prosiła mnie parę razy, żebym go z nią odwiedziła.
Zgodziłam się po prawie roku.
Nie wiem, czego się spodziewałam, ale...
on był jak zombie.
Miał taki pusty wzrok.
Gayle nazywała to „spojrzeniem na kilometr”.
Dostał odłamkiem, ale nie był poważnie ranny.
To trauma wojenna.
Stres pourazowy.
Minęło już kilka miesięcy
i mówiłaś, że Roger jest fizycznie zdrowy.
Więc może to jest stres pourazowy.
Coś siedzi w jego głowie, w psychice.
Jakby tonął w ciszy.
I ma takie samo puste spojrzenie.
Boję się, że go straciłam.
Nawet jeśli tak się wydaje,
musisz wierzyć, że zdołasz do niego dotrzeć.
Nie będzie już śpiewu
Śmiechu i pocałunków
Odejdź w pokoju
Pozwól nam rozpaczać
Łkać i zawodzić
Na zielonych nizinach
Leśne kwiecie
Roznosi wiatr
Myślę, by ufundować mu nagrobek.
Wiem, że to nie przystoi.
Murtagh nie był mym mężem.
Ani moim ojcem,
lecz to nie czyni bólu mniejszym...
lub znośniejszym.
Był tak uparty, jak twój ojciec.
Gdyby tylko został przy tobie...
Został.
Dotrzymał przysięgi wobec mnie i mojej matki.
Lojalność ponad wszystko.
Nie możemy go za to winić.
Powóz czeka, pani.
Przekażesz jeszcze raz moje podziękowania dla Claire?
Tak.
Do widzenia, ciociu.
Jakże rozważni bylibyśmy, wiedząc, które pożegnania są ostatnimi.
„Chciałbym przeprosić za szkodę wyrządzoną waszemu zięciowi.
Było to godne pożałowania nieporozumienie”.
Gubernator Tryon darował Rogerowi 5000 akrów ziemi.
Co? Dlaczego?
Jako zadośćuczynienie.
Sądzi, że może kupić wasze wybaczenie.
Co zrobimy z pięcioma tysiącami akrów?
Nie zmienią tego, co spotkało Rogera, ale to rozległe włości.
Nie potrzebuję ziemi Tryona, lecz mojego męża.
„Za zdradzieckie czyny...”
„Skazuję was na powieszenie”.
Przyniosłem coś.
Przedmiot sprawiający, iż czuję, jakbym miał
niebiańską wiedzę na wyciągnięcie ręki.
Astrolabium jest jak model wszechświata.
To instrument umożliwiający określenie położenia
na lądzie i morzu.
Pozwala też wyznaczać czas.
By znaleźć nasze miejsce na świecie.
Może zacznijmy od czegoś prostszego.
Która może być godzina?
Słońce jest tam,
a to oznacza...
Piątą trzydzieści.
Trzydzieści pięć.
Cóż, nie znamy wszystkich odpowiedzi.
Nie.
Czasami musimy być cierpliwi.
Dziękuję, John.
Cieszę się, że znalazłeś coś, by zapomnieć.
To były trudne miesiące.
Czy w twoich czasach jest lekarstwo na żałobę?
Jakieś niewidzialne stworki, które ją pożerają?
Niestety nie.
Chyba nigdy nie będzie lekarstwa na to.
Z wyjątkiem upływu czasu.
Jak mówią: „Czas leczy rany”.
Halo?
- Cześć. - Co robi Roger?
Naprawia schody na strych.
Mógłby zrobić sobie krótką przerwę?
Przynieśliśmy jedzenie.
Spróbuję go odciągnąć od nowej pasji — stolarki.
Ostrożnie, a chuisle.
A chuisle?
- To coś nowego. - Znaczy „moja krew”.
Myślałam, że to m'fhuil.
Tak mówimy na krew z rany.
A chuisle to określenie dziecka.
Krewnego, rzecz jasna.
Urocze.
Herbata gotowa.
Stój!
Chodź, kochanie.
Jamie.
Rogerze...
Przemówiłeś.
Powiesz coś jeszcze?
Bolało? Spróbujesz?
Spróbuj dla mnie.
Moja droga, moja droga Moja droga Clementine
Już na zawsze stąd odeszłaś
Jakże żal mi, Clementine
W tej pieczarze, w tym kanionie
Wykopanym pośród skał
Mieszkał górnik, stary górnik Ze swą córką Clementine
Moja droga, moja droga Moja droga Clementine
Już na zawsze stąd odeszłaś
Jakże żal mi, Clementine
Śliczna była tak jak wróżka
Jej butków numer to dziewiątka
Puste pudła po bluzeczkach
I sandały Clementine
Moja droga, moja droga Moja droga Clementine
Już na zawsze stąd odeszłaś
Jakże żal mi, Clementine
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem, dziewięć, dziesięć!
Znajdźmy dziadka.
Znalazłeś mnie!
Jeszcze raz?
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć,
sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Claire, zabierz Jemmy'ego do chaty.
Już.
Chryste, to Ian.
Ian!
Myśleliśmy, że już cię nie zobaczymy.
Czy ktoś cię ściga, chłopcze?
Nie, chyba że dzik ma mściwą rodzinę.
Czeka nas suty posiłek.
Będziemy świętować.
Bree. Roger.
Miło cię widzieć.
Tak.
I co o tym sądzisz?
Jest duża.
Wymagała wiele pracy.
Krew, pot i łzy. Osadnicy nam pomagali.
Mogę oprawić dzika...
Jeśli chcecie.
Ledwie przyszedłeś.
Nie chcesz się rozgościć?
Pewnie jesteś głodny.
Poproszę kogoś, by się tym zajął. Może Marsali.
Świetnie radzi sobie z nożem.
Ja go zabiłem, ja go oprawię.
Oczywiście. Jak sobie życzysz.
Chodź.
Mogę zostać chwilę na dworze?
Czuj się jak u siebie.
Co przyniesie mi przyszłość?
Ta karta to kochanek.
Ileż dzieci można mieć, Fergusie Fraser?
Teraz dla Rogera MacKenziego.
Wisielec.
Mój błąd.
Spróbujmy jeszcze raz.
Zobaczymy.
Co się stało?
Co to jest?
Nic.
Nieszkodliwa zabawa.
To tylko karty.
Porozmawiaj ze mną.
Nieważne, jak brzmi twój głos.
Wiem, że to trudne.
Głos jest...
twoim darem.
Ale to nadal ty.
Wciąż jesteś mężczyzną, którego poślubiłam i chcę odzyskać.
Proszę.
Nie tylko nic nie mówisz, ale nawet nie próbujesz.
Wiem, jak bardzo ucierpiałeś
i jakie to musiało być przerażające.
Ale ja też przeżyłam coś strasznego,
coś mrocznego i potwornego.
Uwierz mi, że chciałam się schować w jakiejś dziurze i umrzeć.
I czasami wciąż bym chciała.
Ale nie zrobiłam tego i nie zrobię,
bo mam męża i syna, którzy mnie potrzebują.
Walczyłam dla nas!
A teraz potrzebuję...
Potrzebuję ciebie.
Jemmy cię potrzebuje.
Byłam cierpliwa.
Ale muszę wiedzieć.
Muszę wiedzieć, że nie straciliśmy cię na zawsze.
Wrócisz?
Będziesz walczyć dla nas?
Przygotowałam pasztet z dzika z migdałami.
Pamiętam, że to twa ulubiona potrawa.
To prawda.
Dziękuję, Lizzy.
Panie, dziękujemy ci za ten posiłek.
Ale ponad wszystko dziękujemy za sprowadzenie młodego Iana do domu.
- Amen. - Amen.
Amen.
Z pewnością masz wiele do opowiedzenia.
Zacznij od początku i niczego nie pomijaj.
Znacie już początek...
a koniec jemy na kolację.
A co było pośrodku?
Mohawkowie dobrze cię traktowali?
Jacy byli?
To...
dobrzy ludzie.
Zamierzasz wrócić na północ?
Do Mohawków?
Nie.
Bree, czy omówiliście sprawę ziemi ofiarowanej przez gubernatora Tryona?
Myślimy o tym.
Jeśli chcemy przyjąć te włości,
trzeba je właściwie wymierzyć i sporządzić rejestr.
Nie jestem pewna, czy Roger jest gotów na takie zadanie.
Moglibyśmy kogoś z nim wysłać.
Gdyby Myers nie wyjechał w interesach...
Może Ian zechciałby mu towarzyszyć.
Wiesz, co i jak.
Pomagałeś nam wyznaczyć granice Ridge, gdy tu przybyliśmy.
Zrobiłbyś to dla swego kuzyna?
Bardzo pomógłbyś Rogerowi i nam.
Dajmy mu chwilę na zastanowienie.
Niestety pokoje gościnne na górze jeszcze nie są gotowe,
ale możesz spać na łóżku w kuchni.
Dziękuję.
W tej pieczarze, w tym kanionie
Wykopanym pośród skał
Mieszkał górnik, stary górnik Ze swą...
Ian.
Co ty tu robisz?
Nie mogłem zasnąć.
Łóżko ci nie odpowiadało?
Nie przywykłem mieć łoże w takim dużym domu, wujku.
Rozumiem.
Bardzo się cieszymy z twego powrotu.
Ale jesteś jakiś nieswój.
Nie jesteś sobą.
Co się wydarzyło wśród Mohawków?
Możesz mi opowiedzieć, jeśli chcesz.
Na razie nie potrafię.
Brakuje mi słów.
Ale wy też coś ukrywacie.
Oboje z Claire.
Tak.
Rozumiem.
Ale boli mnie serce, gdy widzę cię tak zatroskanego.
Niepotrzebnie.
No cóż...
Posiedzę tu chwilę, jeśli ci to nie przeszkadza.
Nie przeszkadza.
Czy one bolą?
Moja boli, gdy się bawię.
To nie są blizny.
Wybrałem je.
Cóż to za psoty, Germainie Fraser?
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Czasem wydaje mi się, że doglądam kociąt.
Dwoje dzieci potrafi dokazywać, a my mamy trzecie w drodze.
Zajmuję się ogrodem
i szyciem... i pomagam Claire w gabinecie.
Zaczynam wariować.
Nie chciałabym niczego zmieniać.
Stwórca tylko pożycza nam dzieci na krótki czas.
Jeśli nam się poszczęści.
Tak sądzę.
Moje szczęśliwie mają starsze rodzeństwo.
Jak Murrayowie.
Ja mam tylko młodszą siostrę, Joanie.
Nie miała tak...
silnej woli, jak twoja Janet.
Moja siostra zawsze miała własne zdanie.
Tak.
Była prawdziwą psotnicą.
Prawdę mówiąc, zawsze jej trochę zazdrościłam.
Mając tylko mamę i siostrę w Balriggan.
Musisz tęsknić za rodziną.
Ja tęsknię za moją Joanie.
Tylko...
Czasami czuję się winna, że jestem tu tak szczęśliwa.
Znalazłam w tej rodzinie dom.
Czuję przynależność.
Czy to coś złego?
Nie.
To dobrze.
Dziecko kopie.
Może niedługo do nas dołączy.
Cieszę się, że będziesz tu, by je powitać.
Chodź.
Bardzo dobrze, że Ian pomoże ci w pomiarach.
Chcę ci coś dać, nim wyruszysz.
Mówiłeś mi, że miałeś w dzieciństwie zabawkowy samolot.
Nie ukończyłam studiów,
ale wiem co nieco o aerodynamice.
Wiem, że kartka papieru nie jest stworzona do latania,
lecz czasami musimy rewidować swoje oczekiwania,
by zmieniać samych siebie.
Podarunek z okazji pierwszej rocznicy ślubu nie bez powodu
powinien być papierowy.
Po trudach 60 lat staje się diamentem,
najtwardszą substancją na ziemi.
Chcę, by nasze małżeństwo było kiedyś tak silne.
Kocham cię, Rogerze Mac.
Dwadzieścia cztery.
Nie musisz mi dziękować.
Sam chciałem.
Brianna ci to dała?
Nie boisz się, że potłukę?
Marsali?
Dałaś komuś szalej jadowity?
Nie. Czemu?
Trochę brakuje. Został już tylko jeden korzeń.
Pomyślałam, że może dałaś komuś na ból głowy lub...
Nie tknęłabym tego, nosząc dziecko.
Tak sądziłam.
Jest bardzo trujący.
SZALEJ JADOWITY
Przysięgłabym, że mieliśmy cztery lub pięć kawałków korzenia.
Co to jest?
Papierowy ptak?
Lata, lecz nie śpiewa.
Nie zawsze rozumiałem Mohawków,
więc czasem wolałem rozmawiać z ptakami,
gdy doskwierała mi samotność.
Zastanawiałeś się, skąd znają drogę,
gdy odlatują na zimę?
Zawsze wiedzą.
Zawsze trzymają się razem.
Gdybyż dla nas było to takie łatwe.
Miałeś sen?
Gdziekolwiek byłeś, naprawdę jesteśmy tutaj.
Czy to możliwe, że Roger nie chce wrócić do domu?
Czemu pytasz?
Z gabinetu zniknęły zioła.
Śmiertelnie trujące,
jeśli nie są dawkowane właściwie.
Boję się, że on może...
Gdy cierpiałeś wiele lat temu...
Nie chciałem wrócić do życia.
I powiesić dla przykładu.
Za zdradzieckie czyny skazuję was na powieszenie.
Niech Pan ocali wasze dusze.
Dlaczego właśnie ty mnie powstrzymałeś?
Widziałem, jak patrzyłeś z klifu. Wiem, o czym myślałeś.
Masz wszystko.
Kochającą żonę, dziecko.
I mimo to nie chcesz być z nimi.
Gdy sznur zacisnął się na twojej szyi i umierałeś,
co wtedy zobaczyłeś?
Co widziałeś w ciemności?
Co tam było?
Powiedz, co widziałeś?
Widziałem twarz mojej żony.
Więc nie ma ucieczki.
Nawet w chwili śmierci widziałbym jej twarz.
Jak miała na imię?
To już bez znaczenia.
Zmarła?
Nie.
Ale straciłem ją.
Chciałem tylko zakończyć cierpienie.
Odzyskać spokój.
Kto wie gdzie znajdzie się twoja dusza, jeśli...
Możesz być sam przez wieczność.
Utracić ją i wszystkich, którzy cię kochają.
Co teraz? Wrócić do domu?
I ty to mówisz?
Zakopałeś swoją broń, swój głos.
A teraz śmiesz jej używać przeciw mnie?
To prawda...
Tak było.
Ale teraz muszę ją podnieść i walczyć.
A ty?
Nie wiem.
Więc wykop swoją broń...
i wracaj ze mną do domu, by się dowiedzieć.
Brianno.
Nie mów, że teraz tobie brakuje słów.
Nie.
Nie, tylko...
Tak się bałam.
Ja też.
Bo choć uratowaliście mnie...
część mnie tego dnia umarła.
Znam to uczucie.
Uwierz mi, znam.
Wszyscy chcą, by wrócił dawny Roger.
Ale ja już nigdy nim nie będę.
Studiowałem historię i uczyłem jej.
Teraz w niej żyję.
Gdy zobaczyłem tę kartę tarota, pomyślałem:
„Oto, kim teraz jestem.
Wisielcem”.
Może było mi to pisane.
Mój przodek próbował mnie zabić.
- Może miało mnie nie być. - To nieprawda.
Być może.
Ale zmieniłem się.
Pamiętasz, jak pytałaś mnie o moje ostatnie słowa?
Tak.
Myślałem, że wiem, jakie by były.
Ale ważna była ostatnia twarz, jaką ujrzałem.
To była twoja twarz.
Roger.
Zawsze będę śpiewać dla ciebie.
Nieważne co, nieważne gdzie.
Gdy tylko będziesz w pobliżu, nawet gdy głos odmówi mi posłuszeństwa,
zawsze będę śpiewać dla ciebie.
Napisy: Grzegorz Niksiński